Monday, February 20, 2012

Gabi ng Taglagas


Sa tapat ng tarangkahan, nakatayo ang de-ripleng bantay
Sa ibabaw, bulagsak ang mga ulap palayo, ang buwan ay tangay.
Ang mga surot ay namumutakti gaya ng nagmamaniobrang mga tangke,
Humahanay sa mga iskwadron ang mga lamok at tila tora-torang umaatake.
Sanlibong milya ang nilalakbay ng aking puso patungo sa lupang tinubuan,
Nakasalabid sa kalungkutan ang aking parangap kagaya ng kumpol ng sanlibong himulmol.

Walang kasalanan, ako ngayon ay nakatagal ng isang buong taon sa bilangguan
Gamit ang luha bilang tinta, ginagawa kong tula ang mga laman ng aking isipan.

—Ho Chi Minh


February 13, 2012

Kahapon, nadulas sa pagbulalas ang isa sa aking mga dalaw: “Happy first anniversary mo rito.” Wala naman sa akin ‘yon, pero agad-agad din, bago pa man ako mangiti o makatawa, napagtanto niya marahil ang maaaring pagkawala-sa-lugar ng magiliw sana nilang pakli. Niyakap niya ako at ganito ang kanyang bawi: “Hindi, happy valentine’s day na lang pala, pinsan.” Maski ito, tiyak ako ay naging sanhi pa rin ng pagkatuyo ng kanyang lalamunan – paano nga ba magiging happy ang valentine’s sa loob ng kulungan?

Kakatwa pero may pagkakataon na nakadarama ako ng pagkaawa sa aking mga dalaw sa labis nilang pag-iwas na maawa sa akin. Gaano man ang kanilang galak na ako ay makita, huli ko ang kanilang pagkabalisa, halata ang pagpipilit at pag-iingat na hindi makakanti ng emosyon, sa akin man o sa kanila. Maging ang napakasimple’t inaasahang “Kumusta ka na?” maraming beses ay tila alumpihit sila sa pagbigkas – may ilang natitigilan na lang pagkatapos na parang ayaw marinig ang aking sagot; ang iba ay mabilis na kakambiyo: “Ano ba namang tanong ‘yon? Paano ka nga bang magiging OK sa kulungan?”

Gusto kong sabihin na sa loob ng isang taon, sa gitna ng napakatunay at napakatinding hindi OK na kalagayan, ay OK ako. Sa harap ng pagdurusa, walang ibang nararapat kundi ang magpakatatag at pagtindig sa patuloy na paglaban. Bihag man ng dahas at kawalang-katarungan ng estado, ako ay di lugmok, lupig at bigo. Hindi ko iniinda ang awa ng mga kaanak, kaibigan at kasama. Natural na bahagi lamang ito, gaya ng lungkot, galit o maging pangamba, ng pagmalas at pagdaranas sa isang kongkretong kaso ng inhustisya. Di ko ito inda laluna dahil alam kong mas nananaig sa bawat isa ang palabang diwa at ang pagnanais na makapagbahagi at makibahagi sa pag-asa ng paglaya.

February 14, 2012

Ang pinakamaaga kong alaala ng valentine’s day ay ang pagtatanghal ng aming grade six batch ng isang dulang pang-valentine. Kakaiba ang dula dahil hindi ito istorya ng pag-iibigan kundi ng mismong buhay ng dalawang historical valentine character – ang dalawang Saint Valentine na parehong naging martir sa panahon ng early Christianity. Ako ang nagsulat ng dula at ito rin sa pagkakaalala ko ang pinakaunang dulang naisulat ko.

Ang pinakahuling alaala ko ng valentine’s day ay ang ikalawang araw ko sa kamay ng mga pasistang humuli sa akin noong isang taon. Sa gitna ng tuluy-tuloy, walang tulog na interogasyon at tortyur, pumasok sa kubol ang isang sundalong upisyal bandang tanghali at binati ako ng Valentine’s Day. Hindi ako kumibo. Nanghihinayang daw siya, sabi ng upisyal, dahil kung nakipag-cooperate lang ako ay nakasama ko sana ang aking mga mahal-sa-buhay sa araw na iyon ng mga puso. Pagsapit ng alas-onse o alas-dose ng gabi, may bumati uli ng Happy Valentine, sabay ulat sa akin na sa kampo na rin ng militar nagdiriwang ng valentine’s day ang NDFP consultant na si Alan Jazmines na nahuli raw nila noong araw ding iyon.

Sunday, February 12, 2012


Please share, blog, tweet, email this post and sign the online petition for Ericson's immediate release at Change. org

Wednesday, February 1, 2012

Sulat kay Gang Badoy ng Rock Ed Philippines

Free Ericson Acosta campaign booth sa Rock da Riles ng Rock Ed Philippines, MRT Shaw Boulevard Station, Disyembre 2011


Dec. 7, 2011

Dear Gang,

Happy International Human Rights Day. Bagamat hindi naman talaga happy ang human rights situation sa bansa, happy tayo dahil alam nating maraming sektor ng mamamayan ang nagkakaisa at determinado sa pagtatanggol sa karapatang-tao at sa paghahanap ng hustisya.

Ang mga bilanggong pulitikal sa buong bansa ay happy ring nakikiisa sa mga sektor na ito bagamat sa ngayon ay mas matingkad ang aming pagiging hungry kaysa happy. Nasa gitna kami ngayon ng hunger strike para dramatikong ipahayag ang aming panawagan at ang labis na inhustisyang aming patuloy na dinaranas sa kamay ng estado.

Pangatlong pagkakataon na ito ngayong taon na maglunsad ng pambansang koordinadong hunger strike ang mga poldet. Pero wala pa ring kibo ang gobyerno hanggang ngayon. Wala pa rin itong ginagawang hakbang para pasimulan ang proseso ng pagbabalangkas ng isang general, unconditional at omnibus amnesty declaration para palayain ang lahat ng political prisoners. Wala pa rin itong tugon sa kagyat na kahilingan na palayain na ngayon din, on humanitarian grounds ang mga poldet na may karamdaman, may edad na gayundin ang kababaihan. Wala pa rin itong intensyon na palayain ang lahat ng NDFP consultants para sa peace process bilang pagkilala sa Joint Agreement on Safety and Immunity Guarantees at pagbibigay ng sinserong commitment sa usapang pangkapayapaan.

Nakakapikon ang ganitong pagkikibit-balikat ng mga nasa poder laluna dahil halos 25% ng 360 poldet ay bunga na ng mga kaso ng ilegal na pang-aaresto at detensyon sa ilalim ng kasalukuyang administrasyon. Mas nakakagalit ang tahasang pagmamalaki/pagsisinungaling ng Malakanyang na ang kasalukuyang bilang daw ng detinidong pulitikal sa bansa ay isang matabang-matabang zero.

Napakahalaga kung gayon na palawakin pa ang suporta ng iba’t ibang sektor para sa panawagan ng mga poldet. Sadyang napakapositibo, kaugnay nito, ang balita na sa isang antas ay naisasama ninyo sa inyong mga advocacy ang tungkol sa amin. Maraming salamat.

Nabalitaan ko noon ang tugtugan ninyo sa Bilibid. Ang galing. Naaalala ko siyempre si Johnny Cash, Metallica at BB King. Sa loob-loob ko naman ngayon, syempre ay mainam kung makakagawi rin kayo rito (although para ngang napakahirap dahil sa layo ng Samar). Ihahanda ko na ang “Jailhouse Rock” ni Elvis kung sakali. O “Unplayed Piano” ni Damien Rice. O “Jail” ng Wuds (Armstalk). Pero mas madali, dahil mas malapit sa inyo, kung bumalik kayo halimbawa sa Munti – ang alam ko ay may mahigit 40 na poldet doon. O kaya ay sa PNP Custodial Center sa Crame, pwede kayong makipag-jamming doon (curacha!) kay Ka Edong Sarmiento o sa makata ng bayan na si Ka Alan Jazmines (pero gudlak dahil isa ito sa pinakamahigpit na detention facility pati toothpaste minsan daw ay kinukumpiska ng mga praning na prison official dahil pwede raw itong ingredient ng explosive!) O kaya naman ay sa Camp Bagong Diwa sa Bicutan, naroon naman ang karamihan sa kapatid nating Muslim na poldet. O sa Batangas Provincial Jail, andun ang kababaihang sina Charity Dino at Maricon Montajes (filmmaker from UP) kasama ang Batangas 6. O, medyo malayo pero Luzon din, sa BJMP Ilagan, Isabela andun si Ka Randy Malayao na may malupit na baritone.

Kung matuloy man kayo, padalhan na lang ninyo ako ng CD kung pwede (may marerentahan ditong CD/DVD player).

Sige sa susunod na lang uli. Muli maraming salamat sa inyo at mabuhay ang Rock Ed.


Para sa kalayaan,

Ericson